شب ­ها که راه­ مي ­افتم، احساس نزديکي به مرگ مي ­کنم، چيزي شبيه هم­ آغوشي. شب است و اين خط بي ­انتهاي جاده: مبهم، اما در آنچه پشت سر دارم، ابهامي نيست. شهرم است، خانه ­ام، پدرم، برادرم. روز را پشت سر دارم.

مرگ براي من، ديگر نه يک ترس که بيشتر خاطره ­اي تلخ است، چيزي زجر دهنده. وقتي ياد مرگ مي ­افتم، مادرم را تصور مي­کنم که روي تخت خوابيده ... و حالا که چراغ­هاي اتوبوس خاموش است، مي ­شود با چشمان باز هم گريه کرد، مي ­شود در انبوه آدم ­هاي غريبه، آرامش داشت.

شب ها که راه مي ­افتم، فکر مي ­کنم حال مادرم را دارم که با نگراني­هايش مرد. تنها گذاشتن همين چند نفري که دوستشان دارم، شب ­ها نگرانم مي ­کند.

شب ­ها که راه مي ­افتم، گريه مي ­کنم. کارد به استخوان رسيده، شاید.

بايد آرام درد کشيد، بايد شب ها گريه کرد. بايد تنها گريه کرد. بايد در شب­هاي جاده گريست.  

صبح مي­شود، روز تازه، شهر تازه.

مرضي لبخند مي ­زند، يحيي لبخند مي ­زند، صابر لبخند مي ­زند، آيت لبخند مي ­زند... و من هم لبخند مي ­زنم.

آن شب هم، روز که شد مادرم مرده بود.

شب خواب مي ­بينم: مادرم چيزي برايم هديه آورده، با دلخوري مي ­گويم وقتي خودت نيستي اين به چه دردم مي­خورد. از خواب مي ­پرم. دوباره گريه مي ­کنم.

اين وبلاگ، روزهاي رفتن مادرم را ياد من مي ­اندازد، شايد اينطور فکر مي ­کنم که از زندگي نمي ­شود اينجا نوشت، شايد حيا مي ­کنم.

هرگز تنبل نبوده­ ام.

حرف براي نوشتن زياد شده مخصوصا از سياست، از ملاقات­ها و نوشته ­ها. تنها شکل زندگي، اين روزها در سياست است و کمي آن سو تر: لبخند بابا و مرضي و يحيي و ...

اما در وبلاگ نبايد دروغ گفت، نمي ­شود که ادا درآورد.